تجهیزات جراحی و ایمپلنت دندانپزشکی :

جراحی و ایمپلنت در دندانپزشکی

تجهیزات جراحی و ایمپلنت یکی از پیش نیاز های جراحی‌های دهان و ایمپلنت که شامل مجموعه‌ای از اقدامات درمانی هستند که برای جایگزینی دندان از دست‌رفته، بازسازی استخوان، اصلاح بافت نرم و درمان ضایعات دهانی انجام می‌شوند، میباشند.

 تجهیزات جراحی و ایمپلنت دندانپزشکی

ابزارهای جراحی دندانپزشکی

ابزارهای جراحی برای برش، کنار زدن و مدیریت بافت‌های سخت و نرم به کار می‌روند و باید از استیل ضدز زنگ پزشکی باکیفیت و مقاوم در برابر استریلیزاسیون ساخته شده باشند.

شامل:

• تیغ بیستوری و scalpel
• الواتور 
• پنس، هموستات و قیچی جراحی
• رترکتور و ابزار کنارزننده بافت

تجهیزات ایمپلنت دندانپزشکی

تجهیزات ایمپلنت مجموعه‌ای از ابزارها و قطعات تخصصی هستند که برای قراردهی فیکسچر، آماده‌سازی سایت ایمپلنت و پروتز نهایی استفاده می‌شوند.

شامل:

• دریل‌ها و استاپرهای ایمپلنت
• کیت جراحی ایمپلنت
• درایور و تورک رنچ
• فیکسچر، هیلینگ اباتمنت و کاور اسکرو

موتور و هندپیس جراحی

موتور جراحی ایمپلنت با کنترل دقیق سرعت و تورک، امکان کاشت ایمن و کنترل‌شده ایمپلنت را فراهم می‌کنند.

ویژگی‌ها:

• تنظیم دقیق سرعت و تورک
• سیستم خنک‌کننده مؤثر
• کاهش تروما و حرارت استخوان

مواد جراحی و پیوند استخوان

مواد مورد استفاده در جراحی‌های ایمپلنت و بازسازی استخوان باید دارای سازگاری زیستی بالا و قابلیت ادغام با بافت میزبان باشند.

شامل:

• پودر و گرانول استخوان (Bone Graft)
• ممبران‌های قابل جذب و غیرقابل جذب
• مواد PRF و تجهیزات مرتبط
• نخ بخیه جراحی

تجهیزات جراحی بافت نرم

مدیریت صحیح بافت نرم نقش مهمی در زیبایی و موفقیت بلندمدت ایمپلنت دارد.

شامل:

• پانچ لثه
• تیغ‌های میکروسرجری
• ابزارهای فرم‌دهی لثه
• لیزرهای دندانپزشکی (در صورت استفاده)

فرآیند دریافت یک ایمپلنت دندانی معمولاً شامل چندین مرحله است:

• معاینه و طراحی درمان:

   در ابتدا، یک بررسی دقیق انجام می‌شود که شامل تصاویر رادیوگرافی و احتمالاً تصاویر سه‌بعدی cbct باشد، همراه با بررسی دقیق سابقه پزشکی و دندانی بیمار می باشد.

• قرار دادن فیکسچر ایمپلنت: 

  فیکسچر ایمپلنت تحت بیحسی موضعی طی فرایند جراحی در استخوان قرار داده می‌شود. تیتانیوم به دلیل قابلیت عالی خود برای اسئواینتگریشن مناسب ترین ماده حال حاضر جهت طراحی ایمپلنت می باشد. 

•  اسئواینتگریشن:

  بعد از قراردهی ایمپلنت حداقل 3 ماه زمان لازم است تا osseointegration انجام شود و بعد از این مرحله می توانیم جهت طراحی پروتز اقدام نماییم. 

• قرار دادن اباتمنت:

   پس از ادغام ایمپلنت با استخوان فک، یک اتصال کوچک به نام اباتمنت بر روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا روکش را پشتیبانی کند.

• نصب روکش دائمی: 

  در نهایت، یک روکش دائمی که برای مطابقت با رنگ، شکل، و اندازه دندان‌های طبیعی شما طراحی شده است، به اباتمنت متصل می‌شود و فرآیند را تکمیل می‌کند.

خرید تجهیزات مطب دندانپزشکی با کیفیت بالا  در سایت رسادنت